Ætla að færa okkur yfir á http://www.iso-best.blog.is !
Sjáumst þar!
kv. R.Ása

Setti inn myndir, reyndar bara héðan úr Bolungarvík en snjór er snjór sama hvar hann er  Reyni að setja inn myndir frá Ísafirði fljótlega.......
kv. R.Ása

Það er nú þannig að þó þessi ferð okkar til Tælands sé fyrst og fremst til að heimsækja ættingja konu minnar og barna að þá vill maður líka vera eins og venjulegur ferðamaður inn á milli. Þann 18. janúar síðastliðinn fórum við því niður á ströndina í Pattaya. Við fengum bílstjóra til að fara með okkur á bílnum hans tengdarpabba og fór tengdarmamma með. Það var hugmyndin að við myndum vera þarna í fimm nætur en bílstjórinn og tengdarmamma í eina nótt. Við lentum í umferðatöfum vegna vagaframkvæmda á leiðinni og tók ferðin því rúma fimm tíma eða rúmlega klukkutíma lengur en venjan er. Við komum þagað á sjötta tímanum um kvöldið og fórum beint á hótelið, sem við vorum á síðast þegar við vorum þarna. Það reyndust vera laus herbergi fyrir okkur.

Eftir að vera búin að koma okkur fyrir á hótelinu fórum við niður á strönd enda voru börnin orðin mjög spennt fyrir að fara á ströndina þó óvíst sé að þau hafi vitað hvað það var. Það var bara búið að tala um það við þau í svolítin tíma að við værum að fara niður á strönd. Það var reynar komið myrkur þegar við komum þarna en það var samt fólk þarna ennþá og þetta var upplifun fyrir börnin. Við fórum síðan í verslunarmiðstöð, sem heitir Royal Garden Plaza en þar á efstu hæð eru veitingastaðir og við fengum okkur að borða þar.

Daginn eftir fórum við á strönd við hliðina á Pattaya, sem heitir Join Tien Beach. Þar keyptum við kúta fyrir börnin en daginn áður vorum við búin að kaupa skólfu og fötu og aðrar græjur til að leika sér í sandi. Það reyndist góð hugmynd því dóttir okkar hún Sigrún þorði ekki út í sjóinn og lék sér því í sandinum með þessar græjur meðan ég og sonur okkar Grétar fórum í sjóinn. Við vorum í sætum hjá þjónustuaðila þarna og fengum veitingar hjá honum. Það tíðkast líka alls staðar í Tælandi að fólk gengur um til að selja alls konar varning og þar með talið ýmislegt matarkyns. Við nýttum okkur það líka og höfðum það gott þarna í nokkra klukkutíma og ég og Grétar fórum oft í sjóinn og vorum lengi. Reyndar vorum við talsvert meira í sjónum en ég hafði gert ráð fyrir og fyrir vikið sólbrann ég svolítið. Grétar er hins vegar hálfur Tælendingur og því með talsvert dekkri húð en ég og hann þolir því sólina mun betur en ég.

Það var tekin ákvörðun um það að Sigrún færi til baka með tendamömmu og bílstjóranum því við vildum geta gætt Grétars betur meðan hann væri í sjónum og að venjast umhverfinu. Það þarf alltaf að hafa einn í því að gæta vermæta þegar verið er á ströndinni þannig að þegar við vorum orðin tvö eftir þá var bara einn í raun eftir til að gæta barnanna og því ákváðum við að þessu sinni að hafa það bara annað barnið og þá það, sem treysti sér í sjóinn. Við áttum von á að Sigrún færi að gráta þegar hún færi í burtu frá okkur en hún virtist bara vera hress með það að fara með ömmu sinni. Við hringdum í þau þegar þau voru komin til baka og var Sigrún hin hressasta.

Daginn eftir fórum við á ströndina á Pattaya. Þá ákvað ég hreinlega að vera í stuttermabol úti í sjónum en við bárum sólvörn á Grétar. Við lékum okkur einnig mjög lengi í sjónum þar en ég var ekki alveg eins hress með sjóinn þar vegna þess að það var mun meira af alls konar drasli í sjónum þarna. Það var því tekin ákvörðun um það þarna að daginn eftir skyldi varið aftur á heitir Join Tien Beach. Um kvöldið ætluðum við aftur að tala við Sigrúnu en þegar við hrindum heim til tendarforeldra minna þá svaraði Som, frænka konunnar minnar, og sagði að Sigrún væri í brúðkaupsveislu með ömmu sinni. Við náðum því ekki tali af henni þennan daginn.

Þriðja daginn fórum við aftur á Join Tien Beach og þá var ég orðin nógu góður til að vera ber í sjónum en með sólvörn. Það var sama sagan Grétar vildi leika sér mikið í sjónum. Bæði á Pattaya og á Join Tien Beach eru margir að leigja Jet ski. Mig langaði til að fara á slíkt tæki. Það voru menn þarna rétt hjá sætunum þar, sem við vorum og þeir spurðu mig hvort ég vildi taka eitt slíkt á leigu hjá þeim. Leigan fyrir hálftíma átti að vera 700 bött eða um 1.400 krónur.

Ég spurði hvort þeir ættu lítil björgunarvesti fyrir Grétar og sögðust þeir hafa slíkt. Ég ákvað því að slá til og fór til konunnar minnar hennar Evu til að ná í pening. Þá komu skyndilega þjónustuaðilarnir, sem þjónustuðu sætin, sem við vorum í og söðgu við Evu að þeir væru sjálfir að leigja út Jet ski og þar, sem við værum á þeirra þjónustusvæði ættum við ekki að leigja slíkt frá öðrum. Þau söðgu reyndar að verðið hjá þeim væri 800 bött en þau væru með mun betru Jet ski. Ég sá þeirra tæku og það var alveg rétt þau voru bæði mun nýrri, stærri og öflugri en hinir voru með og hefði ég alveg verið til í að greiða 100 böttum meira fyrir þau en mér fannst þetta bara svo mikil frekja í þessu fólki að ég ákvað að sleppa því að fara á Jet ski að þessu sinni.

Um kvöldið hringdum við í Sigrúnu og var hún hin hressasta og það var bara gaman hjá henni. Við vorum hins vegar farin að sakna hennar það mikið að við ákváðum að stytta ferðina um einn dag og fara heim daginn eftir. Þar kom líkat til að 24. janúar stóð til að fara í langa ferð noður í landið og við ákváðum því að stoppa heima í tvo daga í stað eins á milli ferða.

Það eru margir skemmtilegir staðir fyrir ferðamenn í og við Pattaya. Má þar nefna Fílagarðinn þar, sem mikið er af fallegum gróðri að sjá og síðan er þar sýning þar, sem fyrst er kynnt saga Tælands í tengslum við fíla og síðan fer fram sýning þar, sem fílar sýna listir sínar. Einnig er þar Krókódílagarðurinn þar, sem menn sýna áhættuatriði þar, sem þeir meðal annars stinga hausnum upp í krókódíl. Síðan geta menn farið út á bryggj við vatn, sem er fullt af krókódílum og geta síðan fengið að festa kjög á veiðistöng til að gefa krókódílunum og geta þar látið þá stökkva upp eftir því. Einnig eru fleiri dýr sýnd þar. Svo er Pattaya Park, sem reyndar er á Join Tien Beach. Þar er vatnaveröld og hægt að synda og renna sér í vatrsrennibrautum, eða þá bara að slappa af á bekk og njóta veitinga, sem hægt er að kaupa þar. Einnig eru barnabuslstaðir þarna. Einnig er gaman að fara og sjá Mini Siam, sem er staður með bæði frægustu mannvirki Tælands og einnig frægustu mannvirki heimsins eru í smækkaðri mynd. Við erum hins vegar margbúin að fara á þessa staði og létum okkur því nægja að fara bara á ströndina sérstaklega vegna þess hversu gaman Grétar hafði af því.

Daginn eftir komu bílstjórinn og tengdarpabbi að sækja okkur. Á leiðinni til baka stoppuðu þeir á tveimur stöðum, sem seldu notuð hús aftan á pikköp en þar fannst ekkert, sem passaði á bílin hans tengdarpabba. Það var búið að ákveða að setja slíkt hús aftan á bílinn áður en ferðin norður í land væri farin. Einnig fórum við aðeins á strönd, sem er sennilega í um þriggja kortera akstursfjarlægð frá Pattaya og heitir Ban Saen. Þetta var miklu rólegri strönd en Pattaya og Join Tien Beach og sjórinn mun hreinni. Þarna var ekki mikið af fólki enda hádegi á virkum degi og ég sá aðeins einn hvítan mann þarna. Það var eldri karlmaður. Þarna sáum við líka reiðhjóleleigu, sem leigir allt upp í fjögurra manna reiðhjól. Við hjónin ákváðum að þarna skyldum við koma aftur og gista áður en við færum aftur heim til Íslands. Einnig stendur til að fara á strönd hinum megin við Tælandsflóa, sem er mun rólegri en Pattaya  Join Tien. Síðan lá leiðin aftur heim og tók Sigrún hin hressasta á móti okkur þegar við komum.

Bara svona til að segja frá því þá er hægt að komast á mjög hreina strönd ef maður er á Pattaya með litlum tilkostnaði og högum við gert það í fyrri ferðum okkar þangað. Það eru bátar, sem ganga út í eyju rétt hjá þar, sem sjórinn er svo hreinn að maður sér til botns úr bátnum á talsverðu dýpi. Hins vegar er atgangurinn með hraðbátum og Jet skium lítið minni en á Pattaya þannig að ekki er sú strönd neitt sérstaklega róleg. Það eru reyndar nokkrar strendur á þessari eyju og eru sumar í einkaeign en aðrar fyrir almenning og þær eru allar svipaðar og engin almenningsströndin róleg. Ég fékk mér sundgleraugu þegar ég var þarna síðast og fór að kafa svolítið en ég þorði ekki langt frá landi af ótta við á fá hraðbát eða Jet ski í hausinn þegar ég kæmi upp. 

Einn af íslendingunum, sem ég hitti í Khon Kael í helgur óskemmtilegri reynslu þar. Þessi maður heitir Viðar. Hann fór út á bar þar og fékk sér bjór. Hann gerð þau mistök að hafa allt of mikinn pening á sér eða um 15 þúsund tælensk bött, sem gera um 30 þúsund kr. Þetta jafngildir sennilega um þriggja mánaða launum verkamanns á þessum slóðum. Það voru líka Ástralir á barnum. Fljótlega varð Áströlunum sundurorða og fóru að slást. Stuttu seinnga þegar Ástralirnir voru reynar hættir að slást komu lögreglumenn inn á barinn. Þeir ruku einfaldlega á alla hvítu mennina inni á barnum þar með talið Viðar. Það var einfaldlega miðað skambyssu á höfuð hans og honum sagt að setja hendur fyrir aftan bak. Ekki bætti úr skák að  Viðar tekur inn neftóbak, sem er óþekkt í Tælandi og var einmitt að sjúga það upp í nefið þegar lögregluna bar að garði.

Farið var með Viðar inn á lögrelgustöð þar, sem neftóbaki hans var dreift á borð og hundar látnir þefa af því. Væntanlega hafa þetta verið fíkniefnahundar. Hundarnir sýndu þessu hins vegar engan áhuga og við það virðist, sem lögreglumennirnir hafi sannfærst um að þetta væru ekki ólögleg eiturlyf.

Þegar þetta var allt afstaðið var leitað á honum og allt tekið af honum þar með taldir allir peningarnir. Hann var síðan settur í örsmálan fangaklega með handjárnin á sér fyrir aftan bak. Þar var hann látinn dúsa í á milli 18 og 19 klukkutíma án þess að fá vott né þurrt. Að þeim tíma liðnum var farið með hann fram og honum afhentar aftur allar eigur sínar nema hvað nú voru aðeins 700 tælensk bött í peningum. Þegar hann fór að gera veður út af því var honum einfaldlega bent á hurðina á fangaklefanum, sem hann hafði dúsað í hátt í sólahring.

Þarna gerði hann sér grein fyrir því að lögreglumennirnir ætluðu að ræna hann og sá sína sæng út breidda með það að geta komið í veg fyrir það. Hann ákvað því að gera ekki meira veður út af þessum peningum. Hann var því settur aftur í lögreglubíl og enn handjárnaður með hendur fyrir aftan bak. Þar var ekið með hann á afvikin stað og bíllinn stöðvaður. Þá kom lögreglumaður aftur í til hans, losaði af honum handjárnin og hennti honum síðan út úr bílnum. Síðan óku lögreglumennirnir á brott.

Viðar var þó þarna enn með nokkurra daga laun verkamanns í vasanum og fór að leita að leið til að komast aftur á hótelið sitt. Fljótlega bar að mann á mótorhjáóli og veifaði hann honum. Hann sýndi honum 100 batta og nefndi nafnið á aðaljárnbrautastöð borgarinnar. Það gerði hann vegna þess að hótelið hans var rétt hjá brautastöðinni. Þarna var hann að bjóða manninum um hálfs dags laun verkamanns fyrir að skutla sér á járnbrautasöðina og samþykkti maðurinn það. Reyndar lá leiðin framhjá hótelinu þannig að hann gaf mótorhjólamanninum merki um að stöðva, sem hann gerði. Hann rétti honum síðan þessu 100 batta og fór inn á hótel fegin að vera komin aftur á öruggan stað. Þó er óljóst hvor var fegnari þegar hann kom aftur á hótelið, hann eða konan hans, sem var orðin verulega óttaslegin um mann sinn.

Þessi saga segir manni það að þegar maður er í landi eins og Tælandi þarf maður að passa sig betur á ýmsu heldur en maður þarf að gera ef maður er á Vesturlöndum. Reyndar eru líka til spilltir lögregluþjónar þar en það er væntanlega ekki eins algengt og víða annars staðar. Best er að vera ekki með of miklar freistingar eins og var í þessu tilfelli.

Ég geri reyndar ráð fyrir að harðar sé tekið á svona málum á þeim stöðum í landinu, sem byggja afkomu sína að verulegu leyti á ferðamönnum. Þegar menn segja svona hrakfallasögur heima hjá sér þá eru menn ekki að auka ferðamannastrauminn til landsins. Ég geri því ráð fyrir því að minni hætta sé á svona atburðum á stöðum eins og Pattaya þó ég viti það svo sem ekki fyrir víst.

KveðjaSiggi Maggi

Var fyrir sunnan í síðustu viku, kíkti þá meðal annars í heimsókn til Geirs Viðars og Beggu.
Fór að skamma hann fyrir að það væri ekki nóg að hvetja mann til að fara af stað með svona síðu, hann yrði að láta í sér heyra öðru hvoru. Hann svaraði því til að hann þyrfti þess ekki, hann væri ekki í þessum hóp. Ég virðist hafa gleymt að telja hann upp, þegar ég var að telja upp, hver væri hvar....... Það upplýsist hér með að Geir Viðar býr í Hafnarfirðinum,; Benti honum líka á að hann væri talinn upp sem einn aðal valdur af þessari síðu.....  Er einnig að finna á nafnalistanum
kv. R.Ása

e.s. Lofaði honum því að þetta yrði það fyrsta sem ég gerði þegar ég kæmi heim

Fjölskyldan, sem var samferða okkur út til Tælands fór til Pattayan eftir að út var komið og var þar eina nótt. Þar voru fyrir tvær systur konunnar einnig búsettar á Íslandi með eiginmönnum sínum. Þau höfðu verið þar síðan á aðfangadag.

2. janúar ákváðu þau öll að hitta okkur og stöðva eina nótt á leiðinni til sinna ættingja, sem búa í litlum bæ rátt hjá borg, sem heitir Khon Kaen. Þau hittu okkur í stórri verslunarmiðstöð í borginni rétt hjá okkur og við lóðsuðum þau síðan inn á hótel rétt hjá okkur. Síðan fórum við öll heim til tengdarpabba og fengum okkur mat og bjór. Síðan sá bílstjóri þeirra um að aka okkur öllum inn á hótelið, sem þau voru á en þar var bar, sem bauð upp á karokí. Þar skemmtum við okkur öll fram að lokun klukkan tvö um nóttina.

Daginn eftir fórum við að skoða klaustur og síðan fóru þau til Khon Kaen. Þangað er um tveggja tíma akstur frá okkur. Okkur var síðan boðið í veislu þann 12. janúar þar, sem minnast átti föður kvennanna, sem hafði látist sjö árum áður. Það er siður hér í Tælandi að minnast látinna með veislu viðkomandi til heiðurs þar, sem ættingnar og vinir hittast og gera sér glaðan dag. Eðli málsins samkvæmt er þetta gert þó nokkru eftir andlátið þegar mesta sorgin er afstaðn þannig að hægt sé að minnast viðkomandi og skemmta sér síðan saman. Reyndar eru sjö ár óvenju langur tími en það stafaði af því að systurnar þrjár á Íslandi höfðu aldrei fyrr eftir andlát förðusins verið allar á sama tíma í Tælandi. Það er svo ein systirin í viðbót og einn bróður búsett í Tælandi. Nú voru hins vegar allir ættingjar gamla mannsins á staðnum og því ekkert því til fyrirstöðu að halda veisluna.

Við fórum til Khon Kaen þann 11. janúar og fórum beint á heimili móður kvennanna þar, sem undirbúningur veislunnar var í fullum gangi. Það var meðal annars verið að setja upp hátalarasamstæðu og stilla græjur, þar með talið karokí.

Við fórum síðan í hús í eigu hjónanna, sem voru samferða okkur út, rétt utan við þorpið. Þar fengum við okkur að borða og fengum okkur bjór og fylgdumst meðal annars með fólki reka kúahópa rétt hjá okkur. Við vorum uppi í sveit. Eftir þetta fórum við inn á hótel í borginni. Tvær systurnar komu síðan til okkar og við fórum að skoða markað í borginni.

Þann 12. janúar mættum við síðan á staðinn og þar var veislan hafin. Þarna voru líka þrjár tælenskar konur búsettar á Selfossi með eiginmönnum sínum. Ég þekki einn eiginmannin og settist hjá þeim og ræddi við þá. Þau eru öll með tengdarforeldra nálægt borginni Udon Tani. Hón er norðarlega í landinu stutt frá Landamærum Tælands og Laos.

Það er einn galli við Tælendinga þegar þeir hafa tónlist í veislu. Græjurnar eru alltaf stilltar í botn. Þegar við vorum búin að vera í um tvo tíma í veislunni voru börnin okkar farin að kvarta verulega yfir verk í eyrum vegna hávaðans. Við ákváðum því að yfirgefa veisluna og koma aftur um kvöldið. Við fórum að leita af viðburðum þar, sem eitthvarð var um að vera fyrir börn og vorum fórum alls á þrjá staði áður en við fundum stað þar, sem eitthvað alvöru var um að vera. Það var reyndar veisla inni i herstöð en þar voru hoppikastalar og annað skemmtilegt. Þarna voru líka hergöng, sem börnin máttu leika sér í. Börnin okkar fóru meðal annars upp á skriðdreka, inni í brynveegn og léku sér í herjeppa með fallbysgu aftan á. Þau fengu að snúa sveifum, sem breyttu stöðu fallbyssunar, annars vegar upp og njður og hins vegar til hægri og vinstir.

Síðan fórum við á stað í um klukkustundar fjarlægð frá Khon Kaen, sem kallaður er Pattya 2. Þetta er staður við uppistöðulón virkjunar þar, sem gert er út á strandlíf með til dæmis bananabát dregnum aftan í Jet ski og ýmis önnur strandafþreyign. Við vorum ekki með sundföt með okkur þannig að við létum okkur nægja að fá okkur að borða á bambusbryggju úti í vatninu. Þarna langar virkilega til að koma aftur og þá með sundföt meðferðis og stoppa jafnvel yfir nótt. Við vorum þarna í um einn og hálfan tíma áður en við fórum aftur inn á hótel til að fara í bað.

Um kvöldið mættum við aftur í veisluna og enn var tónlistin í botni. Við fengum okkur að borða og drekka ásamt því að ræað við aðra gesti. Vegna skammarlega litlar kunnáttu minnar í Tælensku miðað við að hafa búið með tælenskri konu í níu ár þá ræddi ég nú aðallega við Íslendingana á svæðinu.

Upp úr klukkan átta var karokíið sett í gang og fjörið fór af stað fyrir alvöru. Því miður þurftum við að yfirgefa svæðið rétt fyrir níu vegna þess að börnin voru aftur farin að kvarta alverlega yfir verkjum í eyrum vegna hávaða. Við misstum því af mesta fjörinu en höfðum samt haft mjög ánægjulegan dag.

Á sunnudeginum var síðan farið út í Búddaklaustirð í bænum þar, sem ákveðin athöfn fór fram. Oft sjá börnin hlutina í samhengi, sem við sjáum ekki vegna þess að við vitum betur. Við ókum bílunum alla leið að kaustrinu sjálfu en síðan fór athöfnin að fram rétt við innkeysluna í klaustrið þó nokkru frá klaustrinu sjálfu. Ekki veit ég af hverju það var. Sonur minn, sem verður fimm ára í apríl hafði nokkurum sinnum upplifað það síðustu daga að við fórum í klaustur með gjafir, sem við skildum þar eftir. Þegar við skildum bílana okkar eftir við klaustrið og gengum í áttina út af klausturslóðinni spurði hann mig því hvort við ætluðum að gefa munkunum bílana okkar.

Þegar þessari athöfn lauk fórum við til baka heim en komum samt við í stórum dýragarði rétt hjá heimili tengdarpabba til að nýta þennan sunnudag til að skemmta börnunum okkar.

KveðjaSiggi Maggi

Jæja, ekki hefur maður verið duglegur við að setja inn ferðasöguna en set hérna inn smá atburð, sem gerðist stuttu eftir að ég kom út. Hún fjallar um hundinn hans tengdarpabba. Það þurfti að fara með hundinn í sprautu. Það var ákveðið að leyfa börnunum mínum að fara með og fór ég þeim til fulltingis vegna þess að þau voru ekki enn búin að þekkja fólkið hér úti nógu lengi til að fara ein með þeim. Það var tengdarpabbi og bróðurdóttir hans, sem kölluð er Som, sem fóru til að sjá um málið. Tengdarpabbi býr í smábæ rétt hjá næststærstu borg Tælands. Hún heitir Nakhon Retchasima. Það þurfti að fara með hundinn til dýralæknis inni í borginni. Við fórum með hundinn á staðinn, sem von var á dýralækni til að sprauta hundinn. Hann mætti á staðinn og ákveðið var að tengdarpabbi og Som héldu hundinum meðan hann væri sprautaður. Þetta gekk ágætlega og náðist að sprauta hann en um leið og slakað var á eftir það slapp hundurinn og hljóp í burtu. Þegar síðan var reynt að fá hann til að koma aftur aftur á pallinn á pikupnum hans tengdarpabba þá vildi hann hvorki koma nálægt honum nér nokkrum öðrum manni. Hann hélt væntanlega að það ætti að sprauta hann aftur. Hann hélt sig hins vegar alltaf í nágrenninu. Eftir að búið var að eiga við þetta í svolítin tíma ákvað tendgarpabbi að skoða hvað gerðist ef hann einfaldlega æki af stað. Við settumst því öll inn í bílinn og ókum rólega af stað. Hundurinn elti en um leið og bíllinn var stöðvaður og einhver fór út úr honum þá hljóp hann í burtu.  Það varð því úr að tendagpabbi ók eins rólega í áttina heim og hægt var að bjóða öðrum vegfarendum upp á  og stöðvaði annars lagið úti í kanti þegar farið var að draga sundur með okkur og hundinum. Alltaf elti hundurinn. Þegar við vorum síðan komin nógu nálægt heimili tengdarpabba til að hann teldi víst að hundurinn rataði heim ók hann rekleitt heim með okkur hin. Hann fór síðan einn af stað aftur. Eftir þó nokkra stund koma hann síðan heim með hundinn á pallinum. Þetta fór því allt vel að lokum. Svona getur þetta víst farið þegar menn eru með hund. Hundurinn verður stundum hvekktur og er ekki alveg sáttur við mann en hann er alltaf tryggi hundurinn þinn þegar upp er staðið. KveðjaSiggi Maggi

Jæja. Loksins sest maður niður og fer að skrifa ferðasöguna. Það gekk nú ekki vel í upphafi. Þegar ferðadagurinn 30. desember rann upp var brjálað veður og ekki flugfært. Veðrið gekk hins vegar niður um hádegið og áttum við því von á að vélin okkar til Kaupmannahafnar, sem átti að fara í loftið kl. 14:15 myndi vera á áætlun þannig að við næðum tengifluginu á Kastrup. Við sáum fram á það að jafnvel eins til eins og hálfs tíma seinkun væri í lagi.

 

Þessu var hins vegar ekki að heilsa. Vegna skipulagsleysins og klúðurs í starfsmannamálum hjá Iceladair fengust ekki áhafnir á vélarnar þannig að vélin okkar fór ekki í loftið fyrr en klukkan var að verða hálf átta um kvöldið. Þá voru líðnir sjö tímar frá því veðrið hafði gengið niður. Við komum til Kastrup flugvallar um ellefu leytið um kvöldið að staðartíma og höfðum þá misst af tengifluginu. Við áttum bókað far með Ungverska flugfélaginu Malev frá Kaupmannahöfn til Bangkok í gegnum Búdapest. Gallin var hins vegar sá að Malev flýgur ekki daglega milli Búdapest og Bangkok og næsta ferð átti að vera annan janúar eða eftir þrjá daga.

 

Iclandair hefur gert þjónustusamning við SAS og þeir bókuðu okkur með Thai Airways kl. 14:30 daginn eftir. Maðrinn í þjónustuborðinu sagði að það þyrfti að fá samþykki frá Malev fyrir þessu og því þyrftum við að fara á skrifstofu þeirra kl. 10:00 daginn eftir. Svo komu stór vonbrygið. Maðurinn tjáði mér það að Icelandair neituðu að greiða fyrir okkur hótelgistingu vegna þess að þessar tafir væru vegna veðurs. Þetta gera þeir þrátt fyrir að það það hafi verið liðnir tveir tímar frá því verðrið gekk niður of flugvélar fóru að fara í loftið frá Keflavíkurflugvelli þegar okkar vél átti að fara í loftið. Maðurinn hjá SAS fannst þetta greinilega skrítið því hann sagði síðan í lauslegri þýðingu úr ensku. “Þú getur tekið kvittanir og látið reyna á það hvort Icelandair greiði þetta en það er þeirra að ákveða það”.

 

Málið er að Icelandair hafa sagt upp miklum fjölda flugmanna og flugþjóna og keyra félagið á lágmarksáhafafjölda. Það er þess vegna, sem óveður í nokkra klukkutíma setur allt úr skorðum allan daginn. Þar að auki höfðu þeir sent allar áhafnir morgunvélanna upp í Leifstöð strax um morgunin jafnvel þó ekki væri flugfært og veðurspáin gerði ráð fyrir að svo yrði fram að hádegi. Þetta gerði það að verkum að vinnutími þeirra byrjaði að telja um leið og upp í Leifstöð var komið og þegar veðrið gekk síðan niður þá var komin of langur vinnutími hjá þeim til að þær áhafnir mættu fljúga til Evrópu og til baka. Það þurfti því að setja áhafnir síðdegisvélanna á morgunvélarnar og síðan þurfti að fara í reddingar til að ná í áhafnir á síðdegisvélarnar. Þess vegna töfðust síðdegisvélarnar svona langt fram eftir degi og það var þess vegna, sem vélin okkar fór ekki í loftið fyrr en sjö tímum eftir að veðrið gekk niður.

 

Þarna stóðum við tvær fjölskyldur með ferðaþreitt börn og einn tælenskur einstaklingur, sem hafði fylgt okkur eftir vegna lélegrar enskukunnáttu klukkan ellefu að kvöldi á Kastrup flugvelli og vissum ekki einu sinni nafn á hóteli í Kaupmannahöfn. Okkur hafði ekki verið boðin aðstoð við að finna hótel. Þá hringdi gemsinn minn og þar var á línunni ferðaþjónustuaðilinn, sem hafði selt okkur ferðina, og spurði hver staðan okkar væri. Ég hafði hringt í hann í upphafi þegar málið leit illa út og spurt hvað við ættum að gera og hann hafði þá sagt að þar, sem við værum með einn miða alla leið ætti Iclandair að sjá um okkur. Þegar ég tjáði honum stöðuma var hann mjög hneykslaður á Icelandair og velti því fyrir sér hvort þeir myndu enn vera að kenna veðrinu um eftir viku ef þeir væru ekki enn búnir að redda þessum með áhafnir. Hann sagði mér síðan nafn á ódýru hóteli rétt hjá flugvellinum. Hann sagði mér líka símanúmer, sem reyndist síðan ekki vera rétta númerið en ég fékk aðstoð við að finna rétta númerið. Við fengum gistingu á því hóteli. Ef einhver lendir í sömu aðstöðu og ég get ég sagt að þetta hótel heitir Zleep Airport hotel. Það kostar aðeins rétt rúmlega hundrað krónur danskar að taka leigubíl þangað og þar kostar tveggja manna herbergi sjö hundruð krónur og fjögurra manna herbergi níu hundruð krónur danskar.

 

Daginn eftir fórum við á skrifstofu Malev en þá kom babb í bátinn. Þar var allt harðlæst. Nú voru góð ráð dýr. Það var gamlársdagur þannig að við kæmumst varla á skrifstofu hjá þeim ef málinu væri ekki reddað þann daginn auk þess, sem við áttum bókað far kl. 14:30. Við fórum því á þjónustuborð SAS og þeir reyndu að hringja á skrifstofu Malev en fengu ekkert svar. Maðurinn á þjónustuborðinu sagði að það væri ekkert flug hjá þeim þennan dag og því hefðu þeir sennilega ákveðið að sleppa því að mæta í vinnuna á gamlársdegi. Að endingu sendi hann telex til aðalskrifstofu Malev í Búdapest og fékk þaðan samþykki fyrir því að þeir greiddu fyrir ferðina okkar með Thai Airways.

 

Þegar þekka samþykki var loksins komið var liðin klukkutími frá því byrjað var að afgreiða farþega um borð í vélina en það voru enn tveir og hálfur tími þangað til hún átti að fara í loftið þannig að við náðum að fara með henni.

 

Það var hins vegar minna um fögnuð á gamálrskvöld heldur en við höfðum ætlað. Að öllu eðlilegu hefðum við komið heim til tengdarforeldra minna einhvern tíman á bilinu átta til tíu á gamlárskvöld og hefðum því getað fagnað því þar. Því var hins vegar ekki að heilsa. Við lentum í Bangkok fjórar mínútur fyrir sjö á nýársmorgun eða fjórar mínútur fyrir miðnætti að íslenskum tíma. Þagar klukkan sló miðnættu á gamálrskvöld á Íslandi vorum við í flugélinni á akstursbraut á leiðinni í átt að rananum inn í flugsöðina. Hvað varðar áramótin hjá okkur sjálfum þá vorum við stödd yfir Rússlandi rétt fyrir norðarn Tasakstan á leiðinni að landamærum Afganistan þegar klukkan sló miðnætti að staðartíma á þeim stað, sem við vorum á.

 

Við komum út úr flugstöðvarbyggingunni rétt fyrir klukkan átta um morgunin og þar tóku mágur minn og vinur tengdarpappa, sem var bílstjóri, á móti okkur. Ferðafélagar okkar tóku leigubíl til Pattaya en við fórum með mági mínum og bílstjóra heim til tengdarforeldra minna á bílnum hans tengdarpabba. Við komum þangað um hádegisleygið en þá var klukkan um fimm að morgni að staðartíma á Íslandi. Við höfðum lagt af stað upp í Leifstöð á ellefta tímanum um morgunin þann 30. desember þannig að þetta var orðið rúmlega 42 tíma ferðalag. Það var því farið snemma að sofa þarna um kvöldið.

 

Það, sem af er hefur ferðin öll verið mun ánægjulegri en upphafið en meira um það sinna.

 

Kveðja

Siggi Maggi

Gjöfin.

 

Ég veit ekki hvort þú hefur,

huga þinn við það fest.

Að fegursta gjöf sem þú gefur,

er gjöfin sem varla sést.

 

Ástúð í andartaki,

augað sem glaðlega hlær,

hlýja í handartaki,

hjarta sem örar slær.

 

Allt sem þú hugsar í hljóði,

heiminum breytir til.

Gef þú úr sálarsjóði,

sakleysi, fegurð og yl.

 

                        Höf:Úlfur Ragnarsson

 

Þetta fallega ljóð fékk ég sent inn í jólakorti frá henni Gunnu Odds fyrir svona tveimur árum.  Ég geymdi það, þar sem mér finnst það segja allt sem segja þarf!

Ákvað að það væri fyrirtaks jólakveðja til ykkar allra!

Kveðjur úr Bolungarvíkinni.

Ragnheiður Ása

Ég sé að við, sem fengum lykilorð höfum ekki verið nógu dugleg að fyljast með þessari síðu hvað þá að skrifa á hana. Ég ætla hér að reyna að bæta eitthvað úr því hvað mig varðar.


Ég hef búið í Engihjalla í Kópavogi í átta ár. Ég hef unnið hjá Tryggingastofnun ríkisins í 20 ár. Annað, sem er af mér að frétta að ég er giftur konu frá Tælandi og á með henni tvö börn, þriggja og fjögurra ára. Fyrir á ég eina 10 ára dóttur.

Við erum að fara með litlu börnin til Tælands þann 30. desember og verðum þar til 4. mars. Þaðan fljúgum við síðan til Búddapest í Ungverjalandi og verðum þar til 7. mars. Það er því tíu vikna frí framundan hjá mér og það að mestu leyti í sólinni í Tælandi. Þetta er góður tími til að vera þar, með köldustu mánuðum ársins þar. Þetta er einnig góður timi til að vera ekki á Íslandi af sömu ástæðu að mínu mati enda ekki mikið að stunda vetraríþróttir. Hef ekki stundað skíði mikið síðan ég flutti frá Ísafirði fyrir 33 árum.

Ég veit svo sem ekki hvað meira ég ætti að setja hér inn í bili en ef einhver hefur áhuga á að heyra ferðasöguna mína frá Tælandi þá get ég sett eitthvað inn hérna annars lagið.